یادداشت شصت و هفتم

آدم این کار را می کند. رنج ها را فراموش می کند و خاطرات خوش را نگه می دارد. در این کار تعمدی و جود دارد یقینا.خاطرات کمرنگ می شوند و این تاوان فراموشیست. بدی این دنیا این است که هر چیز بهایی دارد.وقتی فراموش کردی بویی، نوایی یا تصویری زخم تو را باز می کند. باز رنج می کشی. و گاهی این میان هنر متولد می شود.

/ 0 نظر / 18 بازدید